Werken en niet-werken

Werken en niet-werken

Een Toekomstbestendige Arbeidsmarkt

De JOVD is van mening dat het verschil tussen vast en flexibel te groot is: dit leidt aan de ene kant tot situaties waarin een werkgever lang aan een werknemer vast zit en aan de andere kant aan situaties waarin een werknemer totaal geen zekerheid heeft door een reeks aan flexibele contracten bij verschillende werkgevers. Door een aantal maatregelen moet dit verschil verkleind worden voor een evenwichtige en toekomstbestendige arbeidsmarkt.

Vakbonden spelen een belangrijke rol als collectief van onderhandelende werknemers en in arbeidsconflicten, maar worden te vaak gezien als representatief voor werkend Nederland. Dit terwijl het ledental van de vakbonden laag ligt als percentage van de werkende bevolking en het ledenbestand sterk vergrijsd is. De JOVD vindt daarom dat de vakbond vooral behandeld dient te worden als een collectief van werknemers dat onderhandelt met werkgevers.

• De JOVD is van mening dat het verschil tussen vast en flexibel verkleind dient te worden, om zo te zorgen voor een evenwichtige en toekomstbestendige arbeidsmarkt waarin recht gedaan wordt aan zowel werkgevers als werknemers.

• Bij vaste contracten moet voortdurend gekeken worden of de mate van ontslagbescherming en het doorbetalen bij ziekte of ouderschap nog wel van deze tijd is en of de kosten hiervoor de verantwoordelijkheid van de individuele werkgever is, of dat het een verzekeringskwestie zou moeten zijn.

• De verplichting tot het betalen van vakantiegeld dient te worden afgeschaft: dergelijke regelingen kunnen worden afgesproken in een cao of tussen een individuele werkgever en werknemer.

• De JOVD acht het van groot belang dat mensen met een arbeidshandicap aan de slag kunnen met zo min mogelijk bureaucratie voor zowel werkgever als werknemer. In dat kader staat de JOVD achter het principe dat werkgevers naar rato van de productiviteit mogen betalen, waarbij gemeenten het inkomen van de werknemer aanvullen. Wel is het daarbij van belang dat werk daadwerkelijk moet lonen.

aangepast op 12 maart 2020

CAO's

Collectieve arbeidsovereenkomsten (cao’s) dienen alleen te gelden voor de partijen die het akkoord ondertekend hebben en dienen niet meer algemeen verbindend verklaard te worden. Werknemers hebben het recht zich te laten vertegenwoordigen door een vakbond, maar hebben eveneens het recht te kiezen om zelf te onderhandelen met een werkgever.

aangepast op 12 maart 2020

De beste persoon op de beste plaats

• De JOVD is principieel tegenstander van welke vorm van quota of positieve discriminatie dan ook. Iedereen heeft het recht als individu behandeld te worden en niet als lid van een bepaalde groep. Een liberaal houdbare aanpak moet zich baseren op het onderzoeken en eventueel veranderen van de factoren die bijdragen aan ondervertegenwoordiging van individuen met een bepaalde achtergrond.

• In de werving voor topfuncties in de (semi)publieke sector concurreert de overheid met de private sector, waarbij maximering van het inkomen zoals in de balkenendenorm een obstakel kan vormen. De JOVD wil dat van deze wettelijke beperkingen geschrapt worden, zodat de overheid kan besluiten voor topfuncties een passend salaris te bieden. Uiteraard dient dit transparant en democratisch gelegitimeerd te gebeuren.

aangepast op 12 maart 2020

Vakbonden en stakingsrecht

• De JOVD is voorstander van het recht om te staken in het geval van een conflict tussen werkgever en werknemer. Dit recht strekt tot het mogen neerleggen van de werkzaamheden en de zekerheid te hebben dat er geen ontslag zal volgen hiervoor. Het zou geen vrijbrief moeten zijn werkwillige collega’s te verhinderen wel aan het werk te gaan.

• Het verbod op stakingsbreking moet versoepeld worden, in het bijzonder waar het gaat om gedupeerde opdrachtgevers die geen onderdeel zijn van het arbeidsconflict. Het moet mogelijk zijn tijdelijke vervangende krachten in te huren, bijvoorbeeld via een uitzendbureau.

aangepast op 12 maart 2020

Bijstand

"Verplicht vrijwilligerswerk door mensen in de bijstand is niet wenselijk."

• De JOVD is van mening dat de vakantietoeslag bij de bijstandsuitkering dient te verdwijnen. Het geeft een vreemd signaal dat een dergelijke toeslag deel uitmaakt van een regeling die bedoeld is om te voorzien in het levensonderhoud bij afwezigheid van een inkomen uit werk. De hoogte van de bijstand dient gebaseerd te zijn op de kosten van het levensonderhoud.

• Voor de bijstand zou de eis moeten gelden dat iemand over de Nederlandse nationaliteit beschikt, of tenminste gedurende een periode van vijf jaar in Nederland werkzaam geweest is, om er zo veel als mogelijk voor te zorgen dat iemand daadwerkelijk ook bijgedragen heeft aan het stelsel van sociale zekerheid. Daarnaast geldt de verplichting Nederlands te kunnen spreken of in ieder geval een erkende cursus hiervoor te volgen.

• De JOVD is voorstander van een stelsel waarin een bijstandsuitkering niet vrijblijvend is en waarbij dus een tegenprestatie vanuit de ontvanger verwacht mag worden. Hierbij kan onder meer gedacht worden aan het uitvoeren van werkzaamheden ten behoeve van de gemeente gedurende een minimumaantal uren per week, of het deelnemen aan een scholingstraject.

• Het moet niet mogelijk zijn in het buitenland Nederlandse sociale zekerheid te ontvangen, uitgezonderd regelingen die het karakter van sparen of verzekeren hebben en waarvoor rechten opgebouwd zijn.

aangepast op 12 maart 2020

Tussen werk en werk

• De WW-uitkering is in de kern bedoeld om de periode tussen twee banen te overbruggen en te voorkomen dat iemand meteen terugvalt naar bijstandsniveau, met alle gevolgen voor het uitgavenpatroon. In het kader van dit tijdelijke karakter bepleit de JOVD het terugbrengen van de maximale duur van de WW-uitkering tot vijftien maanden. Daarbij dient het fictieve arbeidsverleden afgeschaft te worden: het daadwerkelijke arbeidsverleden telt.

• De JOVD is voorstander van hervorming op langere termijn van het stelsel van uitkeringen bij tijdelijke werkloosheid naar een meer geprivatiseerd stelsel waarin gewerkt kan worden met risicospreiding tussen verschillende sectoren en zelfstandigen ook kunnen deelnemen.

aangepast op 12 maart 2020

Een nieuw arbeidscontract

"Er moet een nieuwe tussenvorm van flexibele arbeidscontracten komen."

De huidige vormen van arbeidscontracten voldoen niet meer aan de flexibele arbeidsmarkt zoals die nu bestaat. Er wordt momenteel een groot onderscheid gemaakt tussen tijdelijke contracten en contracten voor onbepaalde tijd, wat zorgt voor een tweedeling op de arbeidsmarkt. In plaats van deze vormen met zeer ongelijke voorwaarden, zou er een nieuw contract moeten komen dat per definitie voor onbepaalde tijd is, maar altijd zonder tussenkomst van een rechter kan worden ontbonden op basis van een eenvoudige ontbindingsvergoeding.

Deze vergoeding is gelijk aan een half maandsalaris per dienstjaar, waarbij het aantal dienstjaren naar boven wordt afgerond en er een maximum bestaat van zes maandsalarissen. Dit biedt werkgevers de flexibiliteit om gemakkelijker personeel aan te nemen of te ontslaan, geeft werknemers de nodige zekerheid en ontlast de rechtspraak van de vele en dure procedures die aangespannen worden.

aangepast op 17 februari 2020

Arbeidsvoorwaarden ambtenaren

Momenteel genieten ambtenaren een bijzondere ontslagbescherming. Dit soort ongelijke arbeidsvoorwaarden zijn onwenselijk en moeten gelijk getrokken worden tussen werknemers in collectieve en private sector.
Het aannemen van ambtenaren en het verschaffen van werk in het algemeen dient dan ook te gebeuren door te concurreren met marktpartijen in het aantrekken van toptalent tegen topsalarissen. De JOVD is dan ook tegenstander van de balkenendenorm.

aangepast op 17 februari 2020